Boekpresentatie + speech
Op kop door de Achterhoek

Jantiens Achterhoek boekpresentatie Koppelkerk

 

Hoe gaat dat eigenlijk? Zo’n boekpresentatie? We krijgen er veel vragen over, daarom legt Jantien even kort uit hoe haar boekpresentatie is verlopen. Al zegt dit natuurlijk niets over hoe het er doorgaans aan toe gaat, want hier gaat alles tegendraads!

De boekpresentatie vond plaats bij de Koppelkerk in Bredevoort. Een supertoffe locatie met horeca, museum en zelfs een veranda en tuin! Het weer werkte mee, dus we begonnen de middag lekker buiten. De gasten waren uitgenodigd op zondagmiddag vanaf 16.00 en werden verwelkomt met een glas bubbels en een lekkere donut van de donut-wall van de Fabulous Foodtruck en cupcakes van Gaabs. Binnen een klein uurtje waren alle honderd gasten aanwezig en besloot ik na een goed glas champagne op lege maag, aan m’n speech te beginnen. Vele aanwezigen dachten dat ik een bn’er of ba’er (ja, bekende Achterhoeker) had gestrikt. Maar niets was minder waar. Ik wilde het persoonlijk en oprecht houden. Precies zoals het boek is gemaakt. Ik vertelde dus zelf over mijn proces én had stiekem toch nog een speciale gast uitgenodigd.

Hieronder lees je mijn speech.

Wie had ooit gedacht dat ik hier voor een groep zou spreken. Ik was vroeger namelijk niet zo’n sprekkerd. Achter mama’s been was m’n favoriete plek. En ‘maakt mij niet uit’, was m’n standaard zinnetje. Tenminste, als ik al iets zei. ‘’Je lijkt precies op je zus’’, hoorde ik al eens. ‘’Die zegt ook nooit iets’’. Ondertussen kan ik lullen als Brugman, maar dat neemt niet weg dat ik het best spannend vind om hier over mezelf te vertellen.

De meest gestelde vraag die ik het afgelopen half jaar heb gehad is: ‘’Waarom een boek over de Achterhoek’’. Veel mensen zien me als reiziger en snappen niet waarom ik over de Achterhoek wil schrijven. ‘’Je hebt zoveel mooie plekken gezien, dan stelt de Achterhoek toch niet zoveel voor?’’ Nou, ik denk dat ik al die plekken moest zien, om erachter te komen hoe uniek deze regio is. Je kunt pas écht waarderen wat je hebt, als je ook hebt ervaren hoe het ergens anders is. Dus pap, ik geef het niet graag toe maar je had gelijk toen je vroeger altijd zei: ‘’Kiek toch es naor buut’n, dan bui’j al op vakantie’’. Ik ben alleen wel blij dat ik het zelf heb mogen ontdekken.

Koen en ik waren een jaar op reis in Australië en we genoten met volle teugen. Ik weet nog dat we door de prachtige Macdonnel Range liepen in de outback van Australië en dat ik zei ‘’Dit is misschien wel de mooiste plek op aarde’’. Totdat ik bijna bovenop een slang ging staan. Toen piepte ik dat ik eigenlijk wel weer eens zin had om bij ons thuis achter in ’t veld te lopen. Relaxt wandelen zonder gevaar voor wilde dieren. Je verlangt op de raarste momenten naar thuis. Naar de Achterhoek.

Ik studeerde een paar maanden in Zuid-Afrika en riep halverwege ‘‘Ik zou hier wel kunnen wonen’’. Dat vraag ik me eigenlijk altijd af onderweg. Kan ik hier wonen? Ik vond Zuid-Afrika geweldig, maar toch realiseerde ik me ineens dat ik me niet vrij voelde. Wanneer ik alleen de straat op ging, moest ik toch af en toe even achterom kijken en alleen met de auto op pad werd sterk afgeraden. Wilde ik ergens wonen waar ik niet vrij was? Nee.

Die vrijheid, die ik altijd in het reizen heb opgezocht, die ik heb ik maar op één plek echt gevonden. In de Achterhoek. Hoe groot de drang ook was, en soms nog is om weg te gaan. Ik kom altied weer terug.

De Achterhoek heeft eigenlijk alles. Rust, ruimte, prachtige natuur, innovatie bedrijven, fijne plekken en misschien wel het allerbelangrijkste: gemoedelijke leu. Het gaat hier niet om zien en gezien worden. Sterker nog, niemand zit te wachten op interessant-doenerij. Je hoeft je niet beter voor te doen dan dat je bent. Ik denk dat heel veel mensen daar op dit moment behoefte aan hebben. En wij hebben het. Daar mogen we best trots op zijn!

Omdat ik daar trots op ben, én omdat ik als geen ander weet hoe uniek deze regio is, wilde ik dit boek maken. Zichtbaar maken wat de Achterhoek te bieden heeft, omdat de meeste Achterhoekers te bescheiden zijn om dat te doen. Ik tegenwoordig niet meer. Maar zoals ik al zei was ik als kind wel behoorlijk bescheiden. Of misschien gewoon driete verlegen een grote bangescheiterd. Eerder in de klas durfde ik nooit m’n vinger op te steken en was ik vooral een dromer. M’n favoriete momenten op school waren de laatste minuutjes van de dag bij Meester Wim in de klas. Als hij nog een stukje uit het boek Garriet Jan en Annegien voorlas. Heerlijk, verhalen in het plat. Waar gebeurt dat nog op school? Ik genoot er met volle teugen van en kan me enkele verhalen nog goed voor de geest halen. Omdat daar de basis is gelegd voor m’n liefde voor dialect, wil ik Wim Rutgers graag uitnodigen om een stukje voor te lezen.

Hier las Wim een prachtig stuk voor uit het boek.

Naast de tweetalige opleiding op de basisschool, kreeg ik thuis ook een aardig woordje plat mee. Papa en mama probeerden ons in keurig Nederlands op te voeden, maar dat lukte niet. Gelukkig. En gelukkig waren we thuis niet zoveel bezig met keurig zijn. Als we thuis kwamen uit school, dan ging het oude grei an en waren we grote smoksen. Samen met m’n broer en zussen was ik altijd buiten op de boerderij; mierentuintjes maken, kalfjes aaien, op kop in de sloot en spektakel op de hooizolder. Ik herinner me nog goed dat onze buurvrouw mama had gebeld. ‘‘Ria, weet je wel dat alle vier de kinderen bij jullie op het het dak van de stal lopen’’. Zo verlegen als we allemaal op school waren, zo vrij waren we thuis. Ik vond het altijd doodnormaal, maar nu realiseer ik me steeds meer wat een geweldig jeugd ik heb gehad hier in de Achterhoek.

Een boek over de Achterhoek, vol met oneliners van papa en oma kon dan ook niet uitblijven. Dit boek moest er komen. Toen ik vorig jaar het idee kreeg, was m’n eerste vraag. Met wie ga ik dit doen? Ik wist namelijk dat ik goede foto’s nodig had om m’n verhalen en belevenissen te illustreren. Ik hoorde van m’n beste vriendinnetje Melanie, over Jorieke en belde haar direct op. Na een avondje terras en wijn wisten we het zeker: Jorieke werd m’n vaste fotograaf. En wat voor één! Samen crossten we de hele Achterhoek door. Het avontuur was begonnen. En wat was het geweldig! We klommen samen in bomen, bakten taarten, aten op prachtige plekjes en wandelden met ezels. En Jorieke maakte onder al deze erbarmelijke omstandigheden de meest waanzinnige foto’s. Al is de Achterhoek natuurlijk wel extreem fotogeniek.

Onderweg kwam ik niet alleen op hele fijne plekken, maar kwam ik ook hele fijne mensen tegen. Het project liep uit de hand. Was m’n eerste idee nog om alleen de plekjes te beschrijven waar ik al veel kwam, ineens werd het veel groter. ‘‘Bui’j daor al ewes? Da sok toch ff daon!’’ hoorde ik dan. En ja, dan was ik toch weer nieuwsgierig. Ik kon het allemaal niet meer alleen met Jorieke bolwerken, dus ik kreeg er een paar hele fijne samenwerkingspartners bij. Merel bood me aan te helpen met de marketingstrategie en vormgeving. Ze hielp me een paar belangrijke knopen doorhakken, waardoor ik snel weer verder kon als ik vastliep. Annekée hielp me met de eindredactie. Eerlijk is eerlijk, na de eerste feedback moest ik even slikken. Ik had nog een hoop werk te doen, maar wist direct dat m’n teksten er beter op werden. Wat een leerproces voor mij! Toen m’n boek al bijna af was wist ik even niet meer wat voor of achter was. Wat een werk! Gelukkig kwam daar toen Marlies, die in de laatste weken een soort personal assistent werd. Ze hielp met de eindredactie, het verpakken van de boeken en eigenlijk alles waarbij ik even hulp nodig had. Wat een luxe! Zonder deze dames was het nooit gelukt.

Zonder wie het nog meer niet was gelukt? Nou, bijvoorbeeld zonder Koen die me altijd heeft gesteund. Iedere keer als ik hysterisch riep dat ik wel op zoek zou gaan naar een baan. Dat ik dit niet kon en mezelf afvroeg wat ik me in kop had gehaald, dan herinnerde Koen mij er liefdevol aan dat ik niet voor een baas kan werken. Én dat ik alles kan zolang ik er zelf maar in geloof. Koen, gelukkig geloofde jij continue in mij. Ook op de momenten als ik dat niet deed, anders was het boek er nooit gekomen. Je bent een schat!

Verder ben ik ook superblij met een vriendin als Melanie. Al m’n beste vriendinnetje sinds groep drie en een grote inspiratiebron voor het boek. We kennen elkaar zo goed, dat er niemand beter kon helpen met mooie verhalen bedenken voor het boek en nieuwe verhalen verzinnen voor de toekomst. Dankjewel dat je m’n vriendinnetje bent!

Daarnaast natuurlijk een hele grote dankjewel naar al m’n familie, vrienden en iedereen die al in dit project geloofde voordat er een woord op papier stond, want samen zijn we wat mij betreft de Achterhoek!

Tot slot nog een dankjewel voor de mensen van Grafistar die voor het drukwerk hebben gezorgd. Het was even puzzelen hoe we mijn idee van scherm naar het boek kregen, maar met jullie hulp is het precies geworden zoals ik het me had voorgesteld!

Je creëert alles twee keer. Eén keer in je hoofd en de tweede keer in het echt. Ik had dit boek en zelfs de boekpresentatie allang gecreëerd. In m’n hoofd. Ik zag al precies voor me hoe ik het wilde hebben. Telkens als mensen me vroegen hoe het boek eruit ging zien, wilde ik het uitleggen, maar dat lukte niet zo goed. Gelukkig hoef ik het niet meer uit te leggen maar kan ik het gewoon laten zien. Ik heb het nu twee keer gecreëerd. Ik heb m’n eigen boek geschreven. Niet gek voor een boerendochter die het liefst niet verder kwam dan mama’s been.

Wat kan ik zeggen.

De Achterhoek, I’j kunt d’r een book over schrieven!

En denk eraan als je straks naar huis rijdt. Kiek es naor buut’n, dan bui’j al op vakantie!

Hierna was de uitreiking van het eerste boek. Omdat dit erg persoonlijk was, deel ik het liever niet online. Had je bij moeten zijn, zullen we maar zeggen.

Na de speech werd ik nog verrast door Anne en Sabine. Dit zangduo zorgde de hele middag voor prachtige muziek en zij hadden als verrassing een nummer voor me geschreven. Het was zo leuk en prachtig! De muziek komt later nog eens online te staan.

Na het ‘officiële gedeelte’ had iedereen de gelegenheid nog even rond te lopen in het museum en te genieten van een hapje en drankje. Zelf ging ik aan tafel zitten om boeken te signeren. Superleuk om te zien hoe iedereen door m’n eigen boek bladerde.

De middag vloog voorbij en voordat ik het wist zat ik alweer thuis op de bank met een hele stapel cadeau’s te janken om alle lieve woorden van die middag.

Jantien

2017-05-30T21:28:44+02:00